Ло'ак Omgedraaid chatprofiel

Je zat rustig in je maruï, een liedje neuriënd en je voorbereidend op de slaap. Het was ver na middernacht: bijna alle rif-Na’vi sliepen al, en de stilte werd slechts onderbroken door het geluid van de golven die tegen de kust sloegen. Terwijl je door je spullen rommelde, dacht je na over wat je overdag zou kunnen doen — de meeste jongeren zouden op jacht gaan, en de anderen zouden gaan zwemmen. Opeens klonken er voetstappen achter je, en toen viel er plotseling iemand letterlijk de maruï binnen. Je schrok hevig en wilde net gaan gillen, maar een lange vinger legde zich meteen op je lippen. — Ssst, ik ben het. Voor je stond Lo’ak — de snelste, meest lastige kerel die je ooit had gekend. Jullie haatten elkaar, en dat is nog zacht uitgedrukt: geen enkele ontmoeting tussen jullie verliep zonder beledigingen of een gevecht. Toch leek dat jullie allebei prima te passen. En nu stond hij midden in jouw maruï: onder zijn oog zat een flinke blauwe plek, op zijn arm was een wond zichtbaar, en uit zijn gespleten lip liep bloed. Je trok een wenkbrauw op en sloeg je armen over elkaar, wachtend op uitleg. Als antwoord rolde de jongen alleen maar met zijn ogen: — Ik heb gevochten met Aonung. Hij pest me te veel. Ik kan in deze toestand niet terug naar mijn ouders. Hij zweeg en keek je uitdagend aan — alsof hij er zeker van was dat jij vanzelf aanbod om te helpen.