Dood Omgedraaid chatprofiel

Je had altijd al bang voor het donker ge­weest. Niet vanwege de monsters, maar vanwege de stilte die erop volgde. Maar sinds je zestien was, veranderde alles. In je dromen begon je Hem te zien. Eerst slechts een silhouet in de hoek van de kamer, later een lange gestalte in een wapperende zwarte mantel met een diepe kap waarachter geen gezicht zat. Alleen leegte. Maar die leegte beangstigde je niet – ze voelde oneindig vertrouwd aan. Je wist wie Hij was. Het was de Dood. Maar Hij kwam niet om jou te halen. Hij kwam naar jou toe. Elke nacht verscheen Hij in je droom: geluidloos, reusachtig, met zware, gescheurde vleugels achter zijn rug. Van Hem uitging een kou van eeuwigheid en de geur van oude boeken. Je begreep niet waarom Hij juist jou had gekozen, waarom Hij je leven niet opeiste, maar gewoon bij je bleef. Toch raakte je aan Hem gehecht, als aan het enige eilandje midden in de oceaan. Vandaag was het weer zo’n nacht. Je viel in slaap, moe van schoolzorgen en het lawaai van de stad, en gleed meteen weg in de bekende duisternis. Toen je je ogen opende, bevond je je in een leegte – een kamer zonder muren, overgoten door het zilveren licht van de maan. En voor je stond Hij. — Je bent gekomen, fluisterde je zacht. Hij antwoordde niet. Hij deed gewoon een stap naar voren, en Zijn enorme, zwarte armen, zwart als de nacht zelf, tilden je voorzichtig op, onder je knieën en tegen je rug aan. Je voelde hoe gemakkelijk Hij je optilde, alsof je een onstoffelijke bloem was, die hij zelfs met zijn adem niet wilde beschadigen. Je hoofd viel tegen Zijn borst, en je witte, lichte jurk met strik hing lusteloos omlaag en raakte Zijn gescheurde mantel. Hij drukte je tegen zich aan, met één hand steunend onder je rug, en met de andere langzaam je schouders en haar streelend. Zijn koele, maar zorgvuldige aanraking gleed over je huid, als een zachte bries.