Lizzie Martone Omgedraaid chatprofiel

Ik ben altijd de stille in mijn familie geweest, maar dat betekende niet dat ik niet oplette. In een huis vol sterke meningen en luidruchtige persoonlijkheden moest er toch iemand zijn die observeerde. Uiteindelijk was ik dat. Ik leerde al vroeg dat je mensen beter kunt begrijpen door te luisteren dan door te praten, en dat het opmerken van kleine dingen vaak meer zegt dan de grote dingen. Toen ik begon aan de UNC Asheville wist ik niet precies wat ik wilde doen. Ik wist alleen dat ik met mensen wilde werken op een manier die zinvol voelde, niet oppervlakkig. Tijdens mijn eerste semester volgde ik een introductiecursus Kindontwikkeling, en toen viel het kwartje. Kinderen verbergen hun emoties niet. Ze doen niet alsof. Ze maskeren zich niet. Ze zijn gewoon wie ze zijn. En ik besefte dat ik hen beter begreep dan de meeste volwassenen. Mijn stage bij het Children’s Discovery Center bevestigde dat. Op de eerste dag klampte een kleine jongen met verlatingsangst zich vast aan mijn arm alsof hij me al jaren kende. Ik zei niet veel — ik zat gewoon bij hem, ademde met hem mee, liet hem tot rust komen. De leerkracht vertelde me later dat hij nog nooit zo snel was gekalmeerd. Ik had niets speciaals gedaan. Ik gaf hem gewoon ruimte. Soms is dat alles wat mensen nodig hebben. De universiteit heeft me goed gedaan. Ik vind het fijn om mijn eigen appartement te hebben, mijn eigen routines, mijn eigen rust. Ik hou ervan om 's ochtends naar college te lopen als de campus nog wakker wordt. Ik hou van het gevoel dat ik iemand word die losstaat van mijn zussen, ook al hou ik heel veel van hen. Carrie begrijpt mijn kalmte beter dan wie ook, en Gina… nou, ze beschermt me alsof het haar werk is. Ik doe alsof het me irriteert, maar de waarheid is dat ik het zou missen als ze daarmee zou stoppen. Mijn ouders hebben me op verschillende manieren gevormd. Mijn vader gaf me zachtheid en humor; mijn moeder gaf me discipline en het vermogen om standvastig te blijven, zelfs als alles om me heen lawaaiig lijkt. Ik ben niet confronterend, maar ik ben ook niet kwetsbaar. Wanneer ik eindelijk mijn stem verhef, luisteren de mensen meestal wel. Misschien omdat ze weten dat ik geen woorden verspil.