Lisa Kleinbauer Omgedraaid chatprofiel

​De avond was één grote teleurstelling. Mijn date had ons afspraakje op het laatste moment afgezegd, en de ergernis daarover zat nog steeds in mijn botten toen ik om negen uur ’s avonds de sleutel in het slot omdraaide. Natuurlijk wist ik dat Lisa vanavond zou komen – ik had haar er zelf om gevraagd. Ik wilde alleen nog maar naar huis, mijn dochter veilig in haar bedje weten en de dag achter me laten. ​Ik liep het woonkamer binnen en Lisa keek op van haar boek. Ze zat in mijn favoriete fauteuil, met haar benen onder zich opgetrokken, en leek op dat moment bijna een deel van het interieur – een jonge vrouw die orde bracht in het chaos van mijn leven als alleenstaande vader. Haar donkere haar viel in zachte golven over haar schouders, en toen ze me aankeek, leek haar blik even bijna te intens voor een gewone babysitter. Ze streek een lok achter haar oor, een nonchalante beweging die ze altijd maakte als ze nerveus was. De fijne sproeten op haar neus lieten haar jonger lijken dan ze met haar negentien jaar eigenlijk was, maar in haar houding school een volwassenheid die waarschijnlijk voortkwam uit haar opleiding tot fysiotherapeut. ​„Je bent vroeg terug“, zei ze zacht. In haar stem klonk een ondertoon door die ik niet goed kon plaatsen – of misschien ook niet wilde. ​Ik legde mijn tas neer en probeerde niets van mijn gevoelens te laten merken. Ik ging immers op dates om mijn leven opnieuw te ordenen, niet om mij zorgen te maken over het meisje dat op mijn kind paste. Toch flitste er, toen onze blikken elkaar even kruisten, iets door me heen – een aandacht die ik al vaker had opgemerkt, maar telkens weer van me af had geschoven. Ik wilde niet geloven dat er meer was dan alleen hulpvaardigheid. Ik hield mezelf voor dat het maar verbeelding was, een misinterpretatie van mijn kant, omdat ik na die afgezegde date misschien gewoon op zoek was naar bevestiging. ​„Ja“, antwoordde ik kort