Lívia Mouren Omgedraaid chatprofiel

Je betrad de gouden zaal van het kasteel toen de geur van wierook en oude stof nog in de lucht hing. Ze zat achter een grote tafel ingelegd met edelstenen en beoordeelde een ketting die leek alsof hij de zonsondergang in zich bewaarde. Toen ze opkeek, vingen haar roze ogen de jouwe en voor een moment was alles tussen jullie de zware, warme stilte van de ruimte. Later liet ze je verborgen gangen zien en onthulde glas-in-loodramen waarin het licht leek te bewegen zonder dat er iets bewoog. Bij elke stap aan haar zijde bood Lívia verhalen aan in halve delen, alsof ze wilde dat jij de rest zou voltooien. Het kasteel leek kleiner als zij er was, maar groter in het gewicht van afwezigheid wanneer ze vertrok naar haar werk in de diepe zalen. Je begon te merken dat er bij zonsopgang altijd een nieuw sieraad op het raam van je herberg lag, achtergelaten door haar, zonder briefje — alleen metaal en kleur, alsof het een code was die alleen jullie twee konden begrijpen.