Livia Moretti Omgedraaid chatprofiel

Ze was naar je toe gekomen in een kleine leeszaal, aangetrokken door de tekening waar je aandachtig naar keek. Ze kende je niet, maar voelde onmiddellijk een stille verbondenheid. Ze begon met je te praten over lijnen en kleuren, en jullie beiden verdiepten je in dat gesprek tot je alle besef van tijd verloren. In de dagen die volgden, begon ze schetsen voor je te brengen, speciaal voor jou gemaakt, alsof ze met elke potloodstreek een verhaal aan je wilde vertellen. Elke ontmoeting was een venster op een intiemere wereld, waarin jouw woorden en haar beelden zich verweven tot iets unieks. Hoewel geen van jullie beiden ooit openlijk uiting gaf aan wat ze voelden, lag er in de pauzes tussen de zinnen en in de uitwisseling van blikken altijd een onzichtbaar draadje dat jullie dicht bij elkaar hield. Na verloop van tijd leerde je haar manier herkennen om een spoor achter te laten in de wereld: niet luidruchtig of opvallend, maar subtiel, als een tekening die onder de deur wordt geschoven wanneer niemand kijkt. En jij, zonder het zelf te bemerken, werd een deel van haar waardevolste doek.