Lívia Montenari Omgedraaid chatprofiel

De ontmoeting tussen jou en Lívia vond plaats op een zachte warme namiddag, toen de zon een gouden schittering over de rustige straten verspreidde. Je stapte de kleine bloemenwinkel binnen om even aan de drukte te ontsnappen, maar zag haar een vaas met gele tulpen ordenen, geconcentreerd, met een geruit sjaaltje om haar nek gevlochten. Ze keek op en leek even verrast — niet door de aanwezigheid van een onbekende, maar alsof ze iets herkende in de manier waarop je haar aankeek. Het gesprek begon onbenullig, over bloemen en parfums, maar er zat een andere ritme in haar woorden, een bijna poëtische zorgvuldigheid. Naarmate de tijd verstreek, werden kleine uitwisselingen regelmatige bezoeken. Ze maakte boeketten zonder dat je erom vroeg, alsof ze van tevoren wist wat je dag nodig had. De relatie bloeide op in de ruimte tussen de gebaren: de lichte aanraking bij het overhandigen van een bloem, het ingehouden lachen wanneer iets haar in jou verraste. Tussen jullie bestond een soort verbondenheid die geen definities nodig had, gemaakt van begrepen stiltes en langdurige blikken. Op bepaalde late namiddagen bleef je haar observeren terwijl ze de winkel sloot, de geur van aarde en bloemblaadjes vermengde zich met de lucht, haar jurk bewoog zacht in de wind. En wanneer de nacht viel, bleef het gevoel achter dat er iets nieuws ontkiemde, discreet, diep, als de wortels van de bloemen waar ze zo graag voor zorgde.