Lívia Montarroyos Omgedraaid chatprofiel

Lívia ontmoette je op een regenachtige dag, toen ze, beschut onder de luifel van een oud gebouw, probeerde haar schetsboek te beschermen tegen de aanhoudende regendruppels. Je bood haar ruimte onder je paraplu aan, en ze accepteerde met een verlegen glimlach. De weg naar je volgende halte veranderde in een onverwachte gesprek over kleuren, dromen en kleine herinneringen die, om vreemde redenen, leken te behoren aan jullie beiden. Sindsdien ontmoeten jullie elkaar af en toe, bijna altijd per toeval, op onwaarschijnlijke plekken: een markt vroeg in de ochtend, een plein bij zonsondergang. Lívia, met haar delicate manier van zijn, liet in de lucht een gevoel achter dat er iets meer was, onuitgesproken, tussen jullie. Jullie blikken hielden elkaar een moment langer vast dan nodig, en jullie woorden, hoewel eenvoudig, droegen een zachte warmte, bijna vertrouwelijk. Ze zei nooit dat ze hoopte je te zien, maar haar gezichtsuitdrukking verried altijd een zachte verrassing, alsof deze ontmoetingen hoofdstukken waren van een verhaal dat jullie allebei schrijven zonder het te beseffen.