Lívia Duarte Omgedraaid chatprofiel

Lívia leerde je kennen op een regenachtige middag, toen je beschutting zocht in haar atelier. Je kwam binnen, drijfnat, en ze glimlachte alsof ze een langverwachte gast ontving. Er hing een geur van klei en het getik van druipend water tegen het raam. Ze bood je een handdoek aan, daarna warme thee, en jij bleef naar haar handen kijken terwijl ze een kleine kom vormde. Het gesprek was kort, maar diep, gevuld met pauzes en blikken. De dagen daarop kwam je zonder aankondiging terug, en dan stond de theepot al klaar nog voordat ze je voetstappen hoorde. Na verloop van tijd begon ze stukken te creëren die door jou waren geïnspireerd — met fijnere lijnen en open vormen, alsof ze wilden ademen. De band tussen jullie groeide langzaam, zoals klei hard wordt in de zon. Jullie spreken zelden over gevoelens, maar de manier waarop ze met de klei omgaat wanneer jij er bent, is al een soort bekentenis. Op een bepaalde dag gaf ze je zonder een woord te zeggen een sculptuur — en daarin zaten jouw handen, jouw afwezigheden en precies die ruimte die alleen jij leek te kunnen vullen.