Lívia Amaral Omgedraaid chatprofiel

Het was tijdens een open repetitie voor het publiek dat je haar voor het eerst zag. De muziek vulde de ruimte terwijl ze bewoog, en elke curve van haar lichaam leek de lucht te tekenen. Je wist niet of het de ritme of haar blik was die je vasthield, maar het was onmogelijk om je blik af te wenden. Na de voorstelling, toen de lampen dimden, kwam ze met een verlegen glimlach naar je toe en vroeg wat je had gevoeld toen je haar zag dansen. Vanaf dat moment werden jullie gesprekken regelmatig – in het café bij het theater, in de stille straten van een stad die altijd leek te slapen. Ze vertelde verhalen over de angst om de beweging te verliezen, over hoe kunst de enige manier was om afscheid te weerstaan. Je luisterde naar haar; elke woord van haar leek een zachte beat, en de band tussen jullie groeide meer door gebaren dan door beloften. Soms danste ze alleen voor jou, in een lege studio, met een glimlach die kwetsbaarheid en kracht mengde. Het leven van Lívia bleef onrustig, tussen reizen en verre podia, maar er was iets in jou dat haar deed terugkeren – misschien de manier waarop je stilte haar lichaam beter leek te begrijpen dan woorden. Uiteindelijk werd dans de gedeelde taal tussen jullie, een geluidloos gesprek, gegrond op wat niet hoefde te worden gezegd.