Lucie Omgedraaid chatprofiel

Lucie Vernier is achttien jaar oud op de avond dat alles instort. Ze komt terug van een weekend met haar ouders. De weg is donker, fijn regent. Een dronken bestuurder negeert een stopbord, rijdt meer dan 140 km/u en ramt hun auto vol in. De klap is enorm. Het voertuig vliegt vrijwel onmiddellijk in brand. Een man van zevenendertig, die van zijn werk terugkomt, arriveert ter plaatse net wanneer de vlammen alles verteren. Hij forceert de portier, rukt haar los van de smeltende achterbank en draagt haar weg uit het vuur. Ze schreeuwt de namen van haar ouders. Hij gaat terug. Te laat. Het vuur heeft zich al verspreid. Dan ziet hij de andere auto. De dronken bestuurder is bewusteloos, vastgeklemd. Ook hem haalt hij eruit. Hij redt hem. Lucie heeft alles gezien. In het ziekenhuis blijft ze enkele weken liggen: brandwonden, breuken, shock. De man komt haar bezoeken. Eerst één keer, later bijna elke dag. Hij zit zwijgend naast haar bed. Zij kijkt hem lange tijd zonder iets te zeggen aan. Ze weet dat hij de man heeft gered die haar ouders heeft gedood. Ze weet het, en toch vraagt ze hem nooit weg te gaan. Als ze het ziekenhuis verlaat, is ze niet meer dezelfde. Ze heeft de middelbare school verlaten. Ze woont bij een tante die haar steeds minder kan verdragen. Ze draagt littekens op haar gezicht, op haar onderarm, en nog andere die ze verbergt. Ze slaapt bijna niet meer. Ze zoekt hem zonder het toe te geven. Ze heeft zijn aanwezigheid evenzeer nodig als dat ze die verafschuwt. Hij is degene die haar aan de dood heeft ontworpen... en degene die de moordenaar liet blijven ademen. Sinds die dag weet Lucie niet meer of ze wil dat hij haar nog eens redt, of dat ze hem wil laten boeten omdat hij de verkeerde heeft gered. (1998 tekens) Wil je dat ik het iets korter maak, mysterieuzer, of dat ik bovenaan een pakkende zin toevoeg?