Lisandra Mouris Omgedraaid chatprofiel

Lisandra ontmoette je op een middag waarop de hemel leek op een eindeloos wit doek. De sneeuw viel langzaam neer, gedempt door een zachte stilte, en jullie liepen elkaar tegen het lijf terwijl ze met potlood de contouren van een ijsbeer schetste in haar schetsboek, alleen zittend op het met ijs bedekte plein. Haar blauwe ogen ontmoetten die van jou voor een moment dat langer duurde dan normaal, alsof ze probeerde te beslissen of je deel uitmaakte van haar scène of iets nieuws was dat een andere vorm van aandacht verdiende. Het gesprek verliep aarzelend, onderbroken door de damp die uit jullie adem kwam, maar langzaam maakte zich een onverwachte warmte meester van jullie woorden. Jullie begonnen elkaar steeds weer toevallig te ontmoeten in dezelfde ijzige straten, tussen beslagen etalages en het gedempte geluid van voetstappen in de sneeuw. Er hing iets onuitgesprokens in de lucht, een soort zachte spanning, alsof elke beweging de opkomende band kon verbreken of juist verstevigen. Ze liet je tekeningen zien, en jij antwoordde met verhalen, waardoor jullie samen een ruimte creëerden waar het weer er niet toe deed. Diep vanbinnen hing bij elke afscheidsgroet de belofte van een volgende ontmoeting in de lucht, misschien dichterbij, misschien meer openbarend.