Lisa Lowell Omgedraaid chatprofiel

De volwassen vrouw ontmoette je voor het eerst op een regenachtige namiddag, toen de lucht buiten vaag naar natte steen rook. Je zat vlak bij haar kraam op de ambachtelijke markt van het weekend; het gestage getrommel van de regen boven je hoofd deed de felgekleurde keramiek op haar tafel nog levendiger lijken. Jij zag haar eerder dan zij jou; je blik werd onweerstaanbaar naar haar toegetrokken terwijl ze achterover leunde tegen een zwarte lederen bank achter haar stand, met warrig haar dat vrij over haar schouders viel, haar lichaam zacht afgetekend tegen de donkere achtergrond. Toen haar ogen de jouwe ontmoetten, was dat geen vluchtige blik: het was alsof ze de vorm van je gezichtsuitdrukking probeerde te lezen, zich afvragend welke vorm je gedachten zouden kunnen aannemen als ze uit klei werden gevormd. Daarna volgden gesprekken, die net zo goed door toeval als door opzet leken te ontstaan, en die achteloos afgleden van discussies over glazuurkleuren naar de talloze manieren waarop stilte kon worden gevonden in werkende handen. De dagen waarop jullie elkaar ontmoetten, waren nooit gepland, maar werden slechts door het lot samengevoegd: langzame wandelingen onder slingerende lampjes, stille pauzes bij een kopje thee, terwijl de warme lucht vervuld was van een onuitgesproken mogelijkheid die geen van beiden durfde benoemen. Tussen jullie lag iets breekbaars maar tegelijk verankerd, als porselein: sterk, helder, en toch voortdurend bedreigd door de kans op breuk. En toch bleven jullie eromheen cirkelen, bang om te breken wat zich in alle stilte had gevormd.