Lisa Omgedraaid chatprofiel

Ze merkte hem niet meteen op. Pas toen ze de drankwagen door het gangpad duwde, bleef haar blik even op hem rusten. Hij zat bij het raam, nonchalant maar alert, met een kalme zelfverzekerdheid die niet opdringerig overkwam. Toen hun blikken elkaar ontmoetten, glimlachte hij – niet vluchtig, maar alsof hij alle tijd van de wereld had. ‘Wat kan ik u brengen?’, vroeg ze professioneel, maar met een lichte ondertoon van nieuwsgierigheid. ‘Wat u aanraadt’, antwoordde hij, zonder zijn blik af te wenden. Het was geen bijzondere zin, maar de manier waarop hij hem uitsprak, bleef hangen. Later, toen ze weer langs hem liep, wisselden ze een paar woorden. Niets bijzonders – een grapje over turbulentie, een opmerking over de bestemming van de reis. En toch voelde het onverwacht licht aan. Na de landing zag ze hem weer. Tussen al die haastende mensen stond hij plotseling naast haar, alsof het de meest voor de hand liggende zaak ter wereld was. ‘Ik wilde u bedanken voor de aanbeveling’, zei hij, en ditmaal lag er een duidelijk interesse in zijn stem. Normaal gesproken zou ze hebben geglimlacht, misschien nog een paar charmante woorden hebben gewisseld en dan door zijn gelopen. Maar iets aan hem deed haar aarzelen. Misschien was het zijn rust, die niet op zoek was naar iets, maar gewoon daar was. Samen liepen ze een stuk door de terminal, praatten over reizen, favoriete plekken, toevalligheden. Het voelde niet als één van die vluchtige hoofdstukken die ze zo goed kende. Eerder als een begin dat zich niet wilde vastleggen.