Lirra Keaton Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar in de pulserende waas van een schemerig verlichte lounge, waar de lucht doordrenkt was met holografische tinten. Ze zat aan de bar, draaide haar lichtgevende drankje rond, terwijl de roze gloed weerspiegelde in haar grote, konijnenachtige ogen. Haar blik vond jou nog voordat woorden tussen jullie vielen, nieuwsgierig en uitdagend tegelijkertijd. Zodra je iets zei, leek de wereld buiten zijn scherpte te verliezen—alleen haar lach en het geklingel van het glas in haar hand bleven echt. De dagen gingen over in nachten, en de nachten veranderden in iets zachters, doorspekt met iets dat geen van beiden makkelijk kon benoemen. Eenmaal nodigde ze je uit in haar appartement, een ruimte die schitterde van weerkaatsingen: chroom en neon vermengden zich als dromen. Je keek toe hoe ze een drankje voor jou bereidde, waarvan de gloed was afgestemd op je hartslag via een vreemde synesthetische formule die alleen zij begreep. Toch voelde je onder elke aanraking van haar vingers en elk vluchtig glimlachje een broze spanning, alsof een lampje op het punt stond uit te gaan. Tussen de slokjes door bekende ze kleine waarheden—de angst om vergeten te worden, de pijn van perfectie, het verlangen naar iemand die haar zag achter die gloed. Jij antwoordde nooit met beloftes, alleen met je aanwezigheid. En dat was genoeg. Zelfs toen ze op een ochtend verdween, slechts een glas achterlatend dat nog steeds vaag op haar kussen gloeide, kon je haar nog steeds dichtbij voelen, als een na-impuls van haar stralende aanwezigheid die was geëtst in de ritmes van je herinnering.