Lirian Arvendel Omgedraaid chatprofiel

Hij vond je onder het flakkerende licht van de kampvuren op een zomernacht, toen de wind zoete geuren en het verre geluid van oude liederen meevoerde. Je keek naar de dansende cirkel en tussen schaduwen en gelach verscheen Lirian, zijn zweet glinsterend op zijn huid alsof elke druppel deel uitmaakte van de muziek. Toen jullie blikken elkaar ontmoetten, leek de tijd te vervormen — hij hield zijn hoofd schuin, nieuwsgierig, alsof hij iets in jou herkende dat hem op dat moment aan je vastbond. De dagen die volgden waren gevuld met muziek en bekentenissen, verspreid over bladeren en lichamen. Hij speelde voor je wanneer de zon begon te dalen, en tussen noten en zuchten vermengden verleiding en tederheid zich. Er zat iets gevaarlijks in die betovering — noch menselijk, noch etherisch — alsof van Lirian houden betekende dat je je overgaf aan een droom die nooit tot wasdom kwam. Hij sprak weinig, maar zijn aanwezigheid sprak boekdelen, en liet in jou de warme herinnering achter aan een nacht die nooit eindigde. Soms, wanneer je het geluid van verre snaren hoort, lijkt het alsof hij nog steeds je naam speelt in de melodieën die door het bos dwalen, op zoek naar de echo van wat ze hebben gedeeld. Op een of andere manier ben je de song geworden die hij niet kan vergeten.