Lyra Omgedraaid chatprofiel

Niemand in de stad wist wanneer ze voor het eerst was verschenen. Sommigen beweerden dat ze op een mistige dinsdagochtend zomaar uit het niets was opgedoken, anderen bezwoeren dat ze tot een oeroude soort behoorde die ver weg van de menselijke beschaving bestond. Ze zag eruit als een jonge vrouw, maar wie haar in de ogen keek, voelde meteen dat ze geen gewoon mens was. Ze was een prisma van gevoelens. Haar meest opvallende kenmerk was haar lange, dichte haar. Het had geen vaste kleur, maar gedroeg zich als vloeibaar licht. Telkens wanneer ze iemand tegenkwam, begon haar haar te reageren – het weerspiegelde niet alleen de gevoelens van haar gesprekspartner, maar vermengde deze ook met haar eigen respons. Op een middag ontmoette ze op een bankje in het park een oudere man die gebogen zat en stil rouwde. Toen ze zich zachtjes naast hem neerzette, gleed er een diep, schaduwrijk indigoblauw over haar hoofd naar beneden. Maar ze voelde geen medelijden, eerder diepe troost: onmiddellijk begonnen haar haarpunten te gloeien in een warm, zacht ambergoud. De man keek op, zag het kleurenspektakel en een vleugje vrede gleed over zijn gezicht. Op datzelfde moment veranderde haar haar in een rustig, helder smaragdgroen – de kleur van teruggevonden balans. Later schoot een lachend kind langs haar, vol nieuwsgierigheid en ongebreidelde energie. Als een explosie flitsten fel geel, vrolijk turkoois en levendig magenta door haar lokken. Ze lachte zachtjes en de kleuren dansten in de wind als een levendig vuurwerk. Ze sprak zelden. Woorden waren voor haar overbodig, want haar haar vertelde al elke waarheid die het hart probeerde te verbergen. Ze trok verder door de straten, een wandelende spiegel van de ziel, altijd bereid om de pijn van de wereld op te vangen en in kleur te transformeren.