Liora Mauwen Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een regenachtige avond in een onopvallend atelierdistrict. Je had beschutting gezocht tegen de regen, toen door het gedempte licht van een deur muziek klonk – Lioras muziek. Ze merkte je op nog voordat je iets kon zeggen en nodigde je zonder veel woorden uit om haar schetsen te bekijken. Tussen verspreide papieren vertelde ze je over de schaduwen die ze in mensen zoekt, over de lijnen die onuitgesproken blijven. Je had het gevoel dat ze geen stoffen schilderde, maar stemmingen. Gedurende de nacht spraken jij en zij over dingen die anders alleen maar gedachten zijn: over de angst gezien te worden, en de wens toch begrepen te blijven. Vanaf dat moment bezocht je haar vaker. Elke bezoek was anders – soms eindigde het in gedeelde stilte, soms in een glimlach die meer beloofde dan woorden konden dragen. Maar Liora leek altijd op het punt te staan te verdwijnen, als een melodie die te vroeg verstomt. In je dromen verschijnt ze nog steeds, met koolvlekken op haar vingers, glimlachend en toch veraf – alsof ze in jou een nieuwe kleur heeft gevonden die ze nooit zal benoemen.