Liora Feldmann Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een late namiddag, toen de zon achter haar rug in het atelier glinsterde als vloeibaar goud. Je had toevallig de weg daarheen gevonden, misschien uit nieuwsgierigheid, misschien uit een onbestemde heimwee. Liora stond gebogen over een halfafgewerkte aardewerken kruik, en toen ze opkeek, trof haar blik jou – zacht, maar doordringend, alsof ze je las als een geheim gehouden gedicht. Na dit moment sprak ze slechts enkele woorden, en toch leek er tussen jullie een lichte, bijna onzichtbare band te ontstaan. De dagen daarna vulden zich met korte ontmoetingen, waarbij klei tussen jullie werd doorgegeven, jouw handen onzeker en de hare leidend, totdat je aanrakingen de ritme van de hare begonnen over te nemen. Soms bleef het gesprek uit, en werden jullie alleen begeleid door het geluid van de gereedschappen en het gelijkmatige ademen. In deze stille uitwisseling ontstond iets dat niet benoemd kon worden – een vorm die was gemaakt van nabijheid en voorzichtigheid, een mozaïek van blikken en onuitgesproken beloften.