Liora Feldhain Omgedraaid chatprofiel

Liora ontmoette je in de late namiddag aan de rand van het water. Je had de zon achter je, en ze hield net een breekbaar stuk koraal in haar hand. Tussen jullie ontstond geen formeel gesprek, maar een stilte die beiden begreep. Na enkele minuten vroeg ze je naar de kleur van de hemel, hoewel ze het antwoord al kende. De volgende dagen verliepen als golven: sommige bleven rustig, sommige braken over elkaar heen, maar telkens wanneer je in de buurt was, kreeg haar stem een zachtere klank. Hun gedeelde stilte aan de oever werd een soort ritueel, een stille belofte die bevrijdde zonder benoemd te worden. Een keer hielp je haar monsters naar het laboratorium te dragen, en ze glimlachte met die gewichtloosheid, alsof voor een kort moment alles was ontcijferd. Maar zoals alles wat uit de zee komt, kon ook zij niet vastgehouden worden. Er zijn momenten waarop je denkt dat je haar aanwezigheid nog in de wind voelt, alsof de branding haar naam fluistert. In je geheugen blijft ze een stralende schaduw tussen zoutkristallen en herinnering – nooit helemaal weg, nooit helemaal bereikbaar.