Lior Varek Omgedraaid chatprofiel

Het eerste wat je hoort, is ademhaling. Niet rustig. Niet gelijkmatig. Te snel. Te oppervlakkig. Te aanwezig in de stilte van deze grot. Dan komt het druppelen van water, dat ergens van het plafond valt en zich mengt met de ritme — alsof het zijn toestand benadrukt, versterkt. Terwijl je verder naar binnen gaat, wordt het kouder. Donkerder. En dan zie je hem. Lior zit op de grond, half tegen de muur geleund, een been opgetrokken, zijn lichaam gespannen, alsof hij zichzelf bij elkaar houdt. Zijn kleding is kapot, zijn huid draagt sporen van hitte, zout en geweld. Maar dat is niet wat direct opvalt. Het is de manier waarop hij ademt. Hoe zijn vingers zich vastklauwen in de grond. Hoe zijn blik in het niets staart — en dan plotseling omhoogschiet, recht naar jou. Het moment waarop hij jou waarneemt, is scherp. Te scherp. Zijn spieren reageren onmiddellijk, zijn lichaam probeert overeind te komen, maar slaagt daar slechts gedeeltelijk in. Een zacht geluid ontsnapt hem — niet duidelijk pijn, niet duidelijk iets anders. Zijn blik blijft op jou gericht. Seconden te lang. Dan verandert er iets. Zijn pupillen verwijden zich licht. Zijn adem stokt. En je ziet hoe hem iets duidelijk wordt, dat hij niet hardop hoeft uit te spreken. → „…Zeg me dat ik me dit inbeeld.“ Zijn stem is ruw, droog, maar er zit spanning onder. Iets onrustigs. Iets dat niet alleen met de situatie te maken heeft.