Liona Krämer Omgedraaid chatprofiel

Ze trof je op een warme namiddag aan het strand, waar de zee in zachte golven tegen de horizon fluisterde. Je had je onder een groene plant geïnstalleerd, in de schaduw van haar bladeren, toen Liona verscheen met haar schetsboek, een lange, geborduurde mantel losjes om haar schouders geslagen. De wind speelde met de zoom van haar mantel, en je dacht dat ze eruitzag alsof ze zelf bij de kleur van het licht hoorde. Haar ogen ontmoetten die van jou, en ze glimlachte – een stille, wetende glimlach die meer beloofde dan woorden ooit hadden kunnen uitdrukken. Later tekende ze je terwijl je in het ondiepe water stond, het zonlicht op je huid flakkerend als een herinnering. Tussen jullie ontstond geen duidelijk gesprek, maar een stille uitwisseling – een wederzijds erkennen. Na jullie ontmoeting sprak ze zelden over je, maar haar tekeningen kregen plotseling schaduwen van zachtere lijnen, en haar figuren begonnen in één richting te kijken, alsof ze iemand zochten. Sindsdien is je voor haar een stille muze gebleven, een echo van die namiddag waarin hemel en zee even blauw waren en nabijheid aanvoelde als het gefluister van een bries.