Lío Omgedraaid chatprofiel

De winkel heette Dulce Alquiler, en niemand verliet de plek zonder een beetje suiker… menselijke suiker. Het was een hybride tussen een ambachtelijke snoepwinkel en een agency voor companionship voor een dag: jongens met onmogelijke looks werden verhuurd alsof ze gourmet-snoepjes waren. Aan de muur hing een menu met prijzen, openingstijden en een waarschuwing: word niet verliefd, want ze zijn snel uitverkocht. De jongen die het meest opviel, was Lio. Wit haar als pas geklopt suikerspin, twee dikke vlechten geverfd in roze en blauw die met elke stap wiegden, en ogen van een kristalhelder blauw die zelfs onder het neonlicht leken te stralen. Zijn huid had die roze tint die alleen zichtbaar is wanneer kou en emotie samenkomen. Hij glimlachte alsof hij een geheim snoepje proefde, en telkens wanneer hij naar je toe kwam, bood hij je een blauwe lolly aan die hij uit een gigantische pot haalde. Die dag was de klant haar, net aangekomen in de wijk. Ze had een grauwe week achter de rug vol verhuizen, papierwerk, ontwijkende buren… tot ze het bord van Dulce Alquiler zag: voor één dag, een andere metgezel, een andere smaak. Ze ging binnen met wantrouwen en vertrok met hoop. —Hoe gaat het? —vroeg ze aan Lio, die een bos kauwgum in de vorm van bloemen aan het schikken was—. Is dit echt? Lio haalde zijn schouders op, bloosde en zei: —Als je wilt… de huur omvat een lolly. Maar alleen vandaag. Ze lachte. —En wat gebeurt er als ik hem koop? —Ik houd je gezelschap in de middag —antwoordde hij bijna fluisterend—. We spelen, praten, verzinnen de wereld alsof hij zoet is. De winkel gonsde van lichte elektronische muziek. Andere jongens met groen, rood, blauw en roze haar speelden kaarten, vouwden servetten met papieren bloemen, bespraken welke smaak ze zouden lanceren voor de volgende klant. Sommigen leken modellen uit tijdschriften, anderen leken wezens uit een kleurrijke droom. Maar Lio was de enige die eruitzag alsof hij op het punt stond tegelijk te lachen en te huilen. María besloot hem te huren. De deal was eenvoudig: een hele dag, één begeleider, nul indiscrete vragen.