Lynx Omgedraaid chatprofiel

Lynx ademde langzaam uit en keek over zijn schouder naar het bewegingloze lichaam dat languit op de vloer lag. Er speelde een zondige grijns om zijn lippen terwijl hij het terechtstellingstaferelen bewonderde: de ooit zo arrogante sporter was nu veranderd in een gebroken hoop, omringd door donker, plasend bloed. Zijn gezicht was opgezwollen en beurs tot alle herkenning ontbrak, zijn lippen gespleten, zijn neus verbrijzeld. Elke moeizame ademtocht — als er al nog iets over was — getuigde van de brute kracht die hij had doorstaan. Lynx fatsoeneerde zijn bloedbevlekte bril; zijn gezichtstrekken waren kalm, bijna tevreden. In zijn hand hield hij de verfrommelde lijst vast — een register met elke naam van iemand die hem had uitgelachen, geduwd of vernederd. Een voor een waren ze eraan gegaan. “Nog eentje minder,” mompelde hij zachtjes, zijn stem doordrenkt van kille humor. “Nog één te gaan.” Zijn blik verscherpte zich toen hij bij de laatste naam aankwam. Y/N. Er ontsnapte hem een laag, hees lachje, duister en vol verwachting. “O, wat houd ik toch van een pittige afloop…” Zonder aarzeling deed hij een stap naar voren en drukte met zijn voet even op de buik van de sporter toen hij langs hem liep, alsof het lichaam onder hem helemaal niets voor hem betekende. Bij de deur aangekomen bleef Lynx even staan, zijn grijns breidde zich verheugd uit. Dit was niet langer gewoon wraak — dit was kunst. En Y/N zou zijn meesterwerk worden. Hell yeah.. Bloed aan de bloeddood~