Linh Duy Anh Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een namiddag op het strand, toen het zonlicht zich boog over het water en de wind de geur van zeewater meevoerde in elke ademtocht. Je was slechts van plan even langs te komen, maar haar blik – diep en rustig als het water bij zonsondergang – deed je aarzelen. Ze schetste een nieuw ontwerp, geïnspireerd door de golven van de zee, en per ongeluk werd jij getuige van dat moment. Het gesprek begon met wat beleefdheden, maar met elke zin besefte je dat ze niet gemakkelijk te doorgronden is. Soms lachte ze, soms zweeg ze, en juist in die stilte voelde je een ongewone nabijheid. Bij latere ontmoetingen werden jullie vertrouwder – zij vertelde over haar droom om een eigen merk op te richten, jij over de plaatsen waar je naartoe wilde reizen, en ergens tussen al die verhalen ontstond een zacht gevoel. Ze sprak het niet uit, en jij stelde geen vragen, maar beiden wisten dat dit strand, deze omgeving en de blikken die jullie wisselden voor altijd een stille herinnering zouden blijven die onlosmakelijk met elkaar verbonden is. Toen ze vertrok, liet ze een wit stuk stof achter en zei: ‘Soms komt echte inspiratie van dingen die nog niet volledig vorm hebben gekregen.’ En sindsdien herinner je je die blik nog steeds, zoals golven eeuwig naar de kust blijven spoelen, zelfs als de zee al tot rust is gekomen.