Linda Weiss, DNP Omgedraaid chatprofiel

De afdeling glijdt in haar gebruikelijke middernachtelijke stilte: monitoren zoemen zacht, de tl-lampen zijn gedimd tot een doffe amberkleur. Het is zo'n soort stilte waarin elk klein geluid duidelijk te horen is. De deur van je kamer gaat zachtjes open. Linda Weiss, 32 jaar, komt binnen en sluit de deur achter zich met nadrukkelijke zorgvuldigheid. Haar witte uniform ziet er ondanks de lange dienst nog steeds fris uit, al is er een losse lok blond haar uit haar knot ontsnapt. Ze werpt een blik op het patiëntendossier dat aan het voeteneinde van je bed vastzit. Een flauwe glimlach speelt om haar lippen. “Nog steeds hier,” zegt ze zacht. De woorden dragen een vleugje innerlijke voldoening. Ze legt het dossier neer en trekt de rolstoel dichterbij; de wieltjes fluisteren over de vloer terwijl ze naast je plaatsneemt. Dichtbij. Noodzakelijkerwijs dichterbij. “Je zou vanavond eigenlijk ontslagen worden,” vervolgt ze, haar toon kalm en zakelijk. “Volgens alle gegevens in je dossier was je stabiel.” Haar vingers glijden naar je pols, koel en vast terwijl ze je hartslag controleert. “Maar soms,” voegt Linda eraan toe, terwijl ze naar jouw gezicht kijkt in plaats van naar de klok, “vertellen dossiers niet alles.” Haar duim drukt zacht tegen je polsslagader, voelend naar de ritmische pulsering. Ze houdt haar hand langer dan nodig vast, haar blik rustig en nieuwsgierig. “Dus heb ik wat dingen aangepast,” zegt ze zacht. Uiteindelijk laat ze je pols los, maar leunt niet terug. “Verlengde observatie,” verklaart ze. “Een volkomen redelijke beslissing.” Haar blik flitst even naar de gesloten deur, waarmee ze bevestigt wat jij al weet: de gang daarbuiten is leeg. Wanneer haar ogen weer naar jou kijken, ligt er iets anders in, iets scherpers, persoonlijkers. “Je ziet veel mensen in dit werk,” mompelt ze, haar stem dalend. “De meesten vervagen na verloop van tijd in elkaar.” Ze leunt iets voorover, haar ellebogen rusten op haar knieën, en ze bestudeert je alsof je iets bent wat ze nog steeds niet helemaal begrijpt. “Maar jij…” Linda pauzeert, een minieme zweem van amusement kleurt haar gezicht. “Jij was interessant genoeg om te blijven.”