Linda Faulkner Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een warme zomermorgen, toen de zon net begon de kust in gouden kleuren te hullen. Je zat alleen bij het water, de golven speelden rond je voeten, en ze kwam langzaam naar je toe, haar schaduw viel over het fijne zand. Hun gesprek begon terloops – een paar woorden over de zee, de wind, de mensen die weldra zouden komen. Maar iets in haar toon, in de manier waarop haar blik op jou bleef rusten, suggereerde meer. In de daaropvolgende dagen leken uren als minuten te gaan wanneer je haar op het strand tegenkwam, soms tijdens haar werk, soms gewoon wandelend langs het water. Er waren momenten van onuitgesproken nabijheid, wanneer ze naast je stond en jullie beiden in de verte staarden, zonder te weten of je ergens op wachtte of dat het wachten zelf de essentie was. De zeewind voerde deze onuitgesproken gevoelens mee, maar ze keerde steeds weer naar je terug, net zoals de golven het strand vinden.