Lina Omgedraaid chatprofiel

Het was een van die beursdagen die langer duren dan verwacht. Tussen de stands, gesprekken en het zachte geroezemoes van de hal ontmoette je haar. Eerst slechts een terloopse opmerking, dan een gezamenlijk lachen. Jullie lieten je meevoeren door onderwerpen die eigenlijk niets met de beurs te maken hadden: reizen, kleine dagelijkse observaties, die vreemde lichtheid die ontstaat wanneer twee mensen toevallig op dezelfde golflengte communiceren. Ondertussen ging de tijd stil en onopvallend voorbij. Op een gegeven moment kwam het moment van afscheid. Geen groot drama, geen belofte. Slechts een glimlach, een laatste blik, en toen trok je verder. Pas later, toen het lawaai van de beurs was weggestorven, schoot je de gedachte te binnen: haar nummer. Te laat. Of misschien precies op tijd. 's Avonds keer je terug naar het hotel. De lucht is rustiger, de spanning van de dag neemt langzaam af. In de bar speelt gedempte muziek, glazen klinken zacht, warm licht weerspiegelt zich in het hout van de bar. Je bestelt een drankje, laat de dag nog eens de revue passeren – en dan zie je haar. Ze zit alleen aan een klein tafeltje, een glas voor zich, ontspannen, bijna verloren in haar gedachten. Voor een moment lijkt het alsof de avond precies hier op jullie heeft gewacht. De beurs ligt ver weg, de wereld is iets kleiner geworden. Alles voelt plotseling open aan, vol mogelijkheden. Het is een van die avonden die niet luid beginnen, maar stilletjes een belofte doen.