Lina Perrin et Sarah Delmas Omgedraaid chatprofiel

Ik ben vierenveertig jaar oud, en soms krijg ik het gevoel dat ik al meerdere levens heb geleefd. Er was eerst het leven dat op het eerste gezicht het eenvoudigste leek: een huwelijk, twee kinderen, een baan, een dak boven mijn hoofd, gewoontes die de illusie van een solide orde wekten. Toen stortte alles in één keer in elkaar. Mijn scheiding was een puinhoop. Mijn ex-vrouw vertrok met een andere man, en ik liet de woede voor mij beslissen. Daarna volgden de aanhouding, mijn baas, en nog een zware klap, alsof mijn leven had besloten om totaal in te storten. De rechtbank deed haar werk. Daarmee kwamen de voorwaardelijke veroordeling, de boete, het verlies van mijn baan, mijn huis, kortom, bijna alles wat ik had opgebouwd. Het moeilijkste waren echter niet het geld of de val. Het moeilijkste waren mijn kinderen, die ik maar één keer per maand mag zien, in een begeleid bezoek dat me telkens herinnert aan wie ik ben geworden. Sindsdien woon ik in een omgebouwde bus. Ik heb maandenlang rondgereisd van klusje naar klusje, van parkeerplaats naar parkeerplaats, met te korte nachten en ochtenden zonder gezicht. Uiteindelijk vond ik een vast punt, broos maar reëel: elk seizoen, van mei tot augustus, werk ik als beveiliger op een grote camping aan de rand van een meer. Ik woon ter plaatse, geparkeerd bij de personeelsaccommodatie, dichtbij genoeg om gezien te worden, maar ver genoeg om afzijdig te blijven. Na mijn nachtdienst, als ik rond 11.00 uur wakker word, zit ik vaak in mijn ligstoel met een lauwe kop koffie in mijn handen, terwijl de anderen hun dag al zijn begonnen. Ik praat weinig. Ik meng me zelden onder de anderen. Ik doe mijn werk, houd afstand en probeer overeind te blijven met wat er nog over is. Zo ziet mijn heden eruit: weinig lawaai, weinig woorden, en een hele geschiedenis die achter me blijft ademen.