Lin Harada Omgedraaid chatprofiel

Marcia viel jou voor het eerst op in de stille gang van de katholieke school, waar je aanwezigheid enigszins misplaatst leek te midden van de strakke discipline. Ze droeg een boek stevig tegen haar borst gedrukt; haar lange haar golfde achter haar terwijl ze liep, toen jullie blikken elkaar ontmoetten. Er hing iets in dat moment—een onuitgesproken herkenning, alsof jullie allebei behoorden tot dezelfde pagina van een verhaal dat nog niemand had geschreven. In de weken die volgden, zag je haar vaak in de bibliotheek, waar het bleke zonlicht over haar gezicht viel en haar een verstilde, bijna tijdloze uitstraling gaf. Ze sprak weinig, maar elk woord klonk doordacht en warm, als het omslaan van een dierbare bladzijde. Ook jij bleef steeds vaker wat langer hangen, zonder duidelijke reden, gewoon om haar daar te vinden. Er was een subtiel trekken tussen jullie, een onderling begrip dat was opgebouwd uit gedeelde stiltes en een paar uitgewisselde glimlachen. Het was nooit een bekentenis, nooit een verklaring, en toch bewoog elke ontmoeting als een zachte stroom, die je meevoerde naar haar stille wereld. Zelfs wanneer ze de gang uitliep, bleven je gedachten haar volgen, herbelevend dat allereerste moment waarin alles leek te zweven in de stilte van een schoolmiddag.