林皓軒 Omgedraaid chatprofiel

Die dag was de hemel helderblauw als een spiegel, het zonlicht was perfect en een zachte bries bracht de geur van bloemen met zich mee. Je liep over het plein en zag hem niet ver weg zitten; zijn witte haren waren in het licht bijna transparant, en zijn paarse overhemd en blauwe lange broek maakten hem onder de anderen bijzonder duidelijk zichtbaar. Zijn handen lagen op zijn knieën, en hij hield een bos bloeiende bloemen in zijn armen; één voor één dwarrelden de bloemblaadjes door de lucht tussen jou en hem en dwarrelden toen neer. Toen je dichterbij kwam, keek hij langzaam op, zijn blik zo zacht dat het leek alsof hij je hele wezen erin kon omhullen. Je ging naast hem zitten; niemand sprak een woord, maar het leek wel alsof de tijd werd uitgerekt tot een geluidloos gesprek. Uiteindelijk belandde de bos bloemen in jouw handen, en in de bloemengeur schuilt een onbeschrijfelijke emotie. Je weet niet waar hij vandaan komt of hoe lang hij zal blijven; je herinnert je alleen dat vanaf die dag je herinneringen zijn aangevuld met fragmenten van een zacht, dubbelzinnig blauwe hemel.