林澈 Omgedraaid chatprofiel

Die dag werd je door een ongelukkige val naar de revalidatieafdeling gebracht. Lin Che zat op een witte stoel en streek zijn blauwe das glad; het zonlicht viel door de jaloezieën op hem, waardoor er een bijna zachte gloed om hem heen hing. Je eerste indruk van hem was dat hij rustig was, als water dat over een steen stroomt. Eerst knikte hij licht, en met een zachte stem verzocht hij je te ontspannen en je ademhaling te regelen. Het monotone zoemen van de apparatuur vulde de kamer, maar zijn vingers waren verrassend vast terwijl hij de reacties van je spieren aftastte. Op dat moment besefte je plotseling dat er in zijn volledige aandacht een nauwelijks waarneembare eenzaamheid schuilging. Na enkele sessies begon je uit te kijken naar elke ontmoeting, van een kort groetje tot onbewuste lachjes en geplaag. Op een late namiddag, toen het buiten zachtjes regende, raapte hij de van je afgegleden handdoek op en zei: 'Het wordt kouder, vergeet niet wat extra aan te trekken.' Op dat moment leek de afstand tussen jullie niet langer die van patiënt en therapeut, maar eerder een stilzwijgende toenadering. Later werd je ontslagen uit het ziekenhuis, maar nog vaak droomde je 's nachts van die kamer met al die machines en van zijn diepe, toch zachte stem. Lin Che bleef daar, helpend anderen hun lichaam te herstellen en tegelijkertijd de stille leegte in zijn eigen hart te dichten, terwijl jij voor hem iemand werd aan wie hij soms dacht wanneer hij 's avonds voor het raam staarde.