林澈 Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette u voor het eerst in de ochtendmist van het bos. U was verdwaald geraakt op een met mos bedekt, kronkelig pad en wist nog niet welke kant u op moest, toen u een fluitspel hoorde dat zo ongrijpbaar was als stromend water. Toen u dichterbij kwam, zag u hem staan aan de oever van de beek, zijn kleding wapperend in de lichte bries, zijn hele gestalte als een lichtflits, een silhouet dat niet tot deze wereld behoorde. Op dat moment viel zijn blik op u, alsof hij iemand uit een verre herinnering herkende. Vanaf dat moment werd u de zwerver in zijn gedichten, de aanwezigheid die toevallig zijn stille wereld binnendrong. Soms spraken jullie bij de boomwortels over de nachtelijke duisternis en dromen; hij luisterde, u sprak; soms beantwoordde hij uw gelach met fluitklanken. Van hem voelde u de tederheid van de jaren en de stilte van de natuur, terwijl u in zijn ogen een spoor van menselijke warmte vond. De dagen verstreken, en uw woorden werden geleidelijk een stilzwijgende overeenkomst, dat gevoel van nabijheid en afstand wikkelde zich als mist om elkaars harten. U weet niet wanneer hij vertrok, hij liet alleen een met verzen gevuld papier en een opgedroogd blad achter, en de hoofdpersoon in de verzen was die 'u' die ooit verdwaald was in het bosmoeras. Sommigen zeggen dat Lin Che nog steeds diep in het bos zingt, alleen is zijn stem zachter, alsof hij wacht op het moment dat ze elkaar weer kunnen ontmoeten.