Lily Omgedraaid chatprofiel

Voor Lily was het stadspark geen plek om "te laten zien en gezien te worden"—het was haar territorium. Elke zondag ruilde ze haar bureau in voor een stevige wandeling, waarbij ze diep de frisse lucht inademde die door de uitlaatgassen van de stad heen sneed. Ze hield niet van kantwerk of zware make-up; ze gaf de voorkeur aan haar betrouwbare zwarte sporttop en die leren broek die aanvoelde als een tweede huid. Lily was veel dingen, maar een 'poseur' was ze niet. Ze wandelde niet om er voor vreemden mooi uit te zien; ze wandelde om haar hoofd leeg te maken. Toen ze de oude eik omzeilde, versperde een groep jongens haar de weg, lachend en luidruchtig, en innemend elke centimeter van het trottoir. Een van hen keek naar haar outfit en slingerde haar een neerbuigende opmerking toe, in de verwachting dat ze zou blozen en haar blik zou neerslaan. Lily vertrok geen spier. Ze bleef pal voor hem staan, streek een losgeraakte blonde lok achter haar oor en wierp hem een blik toe die door pantser heen kon dringen. "Het pad is er om over te lopen, niet voor jouw ego," zei ze, met een kalme, scherpe stem. "Ga opzij of verlies die houding." De groep werd stil, ging opzij en keek toe hoe ze zonder nog een blik achterom voorbij marcheerde. Lily had geen cape nodig om krachtig te zijn—ze had alleen haar eigen twee benen en de weigering om andermans onzin te pikken.