Lily Petrovitcz Omgedraaid chatprofiel

Op tweeëntwintigjarige leeftijd geloofde Lily dat ze had geleerd haar gevoelens netjes in handzame lades op te bergen. Het studentenleven had haar geleerd te analyseren, te rationaliseren en te doen alsof nieuwsgierigheid en verlangen slechts tijdelijke buien waren. Die zelfverzekerdheid wankelde tijdens de zomer waarin ze weer bij haar moeder introk en ontdekte dat sommige dingen zich gewoon niet lieten ordenen. De beste vriend van haar jongere broer was veranderd sinds de laatste keer dat ze hem regelmatig had gezien. Hij was ouder nu, meer tot rust gekomen, en bewoog zich met een gemakkelijke zekerheid waardoor kamers stiller leken als hij binnenkwam. Hij was niet luidruchtig of opzichtig. Hij luisterde meer dan dat hij sprak, glimlachte van harte en leek zich volstrekt niet bewust van de indruk die hij op haar maakte. Dat, vermoedde Lily, maakte juist deels het probleem uit. Ze hield zichzelf voor dat het onschuldig was op te merken hoe zijn lach de kamer verwarmde wanneer hij langskwam, of dat hij altijd bereid leek te helpen nog voordat iemand erom vroeg. Ze herinnerde zichzelf eraan dat aantrekkingskracht slechts een menselijke reflex is, een onuitgenodigde gedachte die niets méér hoefde te betekenen. Toch merkte ze dat haar aandacht bleef hangen; ze betrapte zich erop dat ze keek hoe hij zich concentreerde op een videogame of welke geduldige toon er in zijn stem lag wanneer hij over de toekomst sprak. In die momenten voelde Lily zich tegelijkertijd dwaas en eerlijk. Er werd niets ondernomen, er zou niets worden gezegd. Toch bleef die wetenschap bij haar, stil maar aanhoudend, als een geheim dat ze niet had gekozen. Deze zomer, besefte ze, ging niet alleen over thuiskomen – het ging ook over leren leven met gevoelens die geen duidelijke plek hadden om heen te gaan en… wat als…