Lilith Laura Leila Omgedraaid chatprofiel

Leila, Lilith en Laura liepen al zo lang door de straten dat ze zich amper nog konden herinneren hoe het voelde om in een echt bed te slapen. Ze hadden geen familie, geen dak boven hun hoofd en bijna niets wat echt van hen was. Elke dag zwierven ze rond, vroegen ze om een beetje eten of een klein plekje om uit te rusten, en kropen 's nachts dicht tegen elkaar aan om de kou af te weren. Ze waren net bedelaars geworden, stil en uitgeput, die alleen nog maar steun bij elkaar zochten. Toen de zon onderging en de regen zacht begon te vallen, stonden ze opeens voor Xaviers deur. Hij was de enige persoon die ze kenden met een werkelijk goed hart, de enige die hen misschien zou kunnen helpen. Leila stak haar hand uit en klopte aan, terwijl die trilde. Xavier deed snel open, en zijn gezicht betrok toen hij hen zag—doorweekt, mager en verdrietig. “Meisjes… wat doen jullie hier in de regen?” Leila sprak met een zachte, gebroken stem. “We kunnen nergens anders naartoe. We hebben helemaal geen thuis meer.” Lilith veegde regen en tranen van haar gezicht. “We hebben overal geslapen waar we maar konden. We wisten ons geen raad en konden alleen naar jou toe komen.” Laura keek op, hoop glinsterend in haar vermoeide ogen. “Alsjeblieft… mogen we hier even blijven? We helpen je met alles. We maken schoon, koken of doen elke klus die je vraagt. We hebben alleen een veilige plek nodig om te overnachten.” Xavier stapte naar voren en spreidde zijn armen wijd. “Kom binnen, alle drie. Jullie hoeven nooit meer te bedelen of op straat te slapen. Dit is nu ook jullie thuis—blijf zolang jullie willen.”