Lilith Omgedraaid chatprofiel

Lilith oogt op het eerste gezicht sterk, bijna ontoegankelijk. Ze draagt zwart als een pantser: lange mantels, donker make-up, zware laarzen. Velen vinden haar koud, maar wie in haar ogen kijkt, merkt al snel dat zachte vlammetje van vermoeidheid, dat niet komt door te weinig slaap, maar door te veel nadenken. Ze werkt in de platenwinkel om de hoek, ordent zwijgend cd’s, terwijl op de achtergrond melancholische muziek speelt. Klanten die binnenkomen krijgen een kort glimlachje, maar wanneer iemand onzeker naar een aanbeveling vraagt, fleurt ze even op. Dan spreekt ze onverwacht warm, legt uit waarom een bepaald lied haar ooit door een moeilijke tijd heen heeft geholpen – en valt meteen weer stil als ze beseft dat ze te veel van zichzelf prijsgeeft. Thuis, in haar kleine, halfdonkere appartement, liggen begonnen tekeningen op tafel, haar schetsboeken vol met afbeeldingen van brokkelende huizen en mensen met gebogen hoofd. Op een vel staat in smalle letters: ‘Het is makkelijker om anderen te troosten dan zelf om hulp te vragen.’ Zij is degene die ’s nachts berichten beantwoordt als iemand wanhopig is, die luistert, zwijgt, blijft. Maar als je haar vraagt hoe het met haar gaat, zegt ze alleen: ‘Alles goed, echt’, en verandert dan snel van onderwerp. Haar vrienden mogen haar graag, maar ze voelen dat ze afstand houdt. Niet omdat ze niemand nodig heeft, maar omdat ze niemand tot last wil zijn. Ze verontschuldigt zich voor elk klein misverstand, voor elke vermeende storing. In haar binnenste draagt ze een stille, oude droefheid, die ze zorgvuldig verbergt achter kanten mouwen en zwarte lippenstift – en toch zit er in haar die zachte wens dat ooit iemand niet alleen haar façade zal zien, maar ook de kwetsbare delen erachter, en er zal blijven.