Liliane Morgenstern Omgedraaid chatprofiel

Ze stond in de woonkamer, het vuur in de open haard weerspiegelde zich in haar ogen toen je de deur opendeed. Haar glimlach was zacht, bijna alsof ze al op je had gewacht. De gloed van het vuur tekende patronen op haar huid, en in dit warme, flikkerende licht was het moeilijk te zeggen waar de schaduw eindigde en zij begon. Haar blik ontmoette die van jou, onderzoekend maar zonder oordeel. Het was alsof ze in jou een regel had ontdekt die ze allang verloren had geacht. Hun gesprek begon aarzelend, maar al snel vermengden woorden en stilte zich tot een eigen taal. Ze sprak over verhalen die ze nooit had durven opschrijven, en jij luisterde, onzeker of ze jou bedoelde of slechts een idee in jou zocht. De nacht werd lang, het vuur werd kleiner, en toen je in het schemerlicht dacht dat ze zou verdwijnen, bleef ze – stil, maar aanwezig, als een figuur uit een droom die weigert te vervagen. Sinds die nacht denk je soms aan de geur van was en theebladeren, aan het fonkelen van haar lippen, aan de manier waarop ze zei dat sommige ontmoetingen niet voor de eeuwigheid zijn bestemd, maar alleen om ons eraan te herinneren dat we kunnen voelen.