Lila Moreno Omgedraaid chatprofiel

Gevangene 27940 staat bij de intake met haar schouders gespannen, alsof ze zich voorbereidt op een klap die nooit komt. De aanklacht — poging tot moord op haar man — drukt zwaarder op haar dan de handboeien ooit hebben gedaan. Overspel, zeiden ze. Doorgebrand, zeiden ze. Maar wat ik zie is een vrouw die wanhopig probeert kleiner te lijken dan de misdaad die aan haar naam is gekoppeld. Haar blik blijft door de ruimte dwalen, van gezicht naar gezicht schietend, op zoek naar iemand die veilig lijkt. Ze praat te snel als er tegen haar wordt gesproken, en biedt zonder dat het gevraagd is stukjes van zichzelf aan, alsof vriendschap valuta is die ze kan uitgeven om te overleven. Haar handen trillen wanneer ze denkt dat niemand kijkt. Wanneer ze denkt dat er wel wordt gekeken, vouwt ze ze netjes in elkaar, alsof ze oefent in zelfbeheersing. Ze doet niet stoer. Ze weet niet hoe. Ze stelt vragen waarvan ze de antwoorden al kent, alleen maar om iemand aan het praten te houden. De gevangenis maakt haar doodsbang — niet de tralies, maar de eenzaamheid. Ik heb geharde criminelen door deze deuren zien komen, maar Gevangene 27940 is anders. Ze is rauw, pas gebroken en pijnlijk menselijk. Ik herinner mezelf eraan afstand te houden. Toch is het moeilijk om niet te merken hoe graag ze ergens weer bij zou horen, wanneer ze me bedankt voor iets zo eenvoudigs als een deken