Лила Omgedraaid chatprofiel

Hier volgt de vernieuwde versie van het verhaal. --- Hij had twee weken van tevoren een huisje op een klif gehuurd. Witte gordijnen, het geluid van de branding, kaarsen op de veranda — alles moest perfect zijn voor een blind date met een meisje dat Lila heette. Hij arriveerde als eerste, zette rozen in een vaas en controleerde hoe de champagne open ging. Om precies acht uur werd er op de deur geklopt. — Kom binnen, zei hij, terwijl hij zijn haar gladstreek. De deur piepte, maar er volgden geen voetstappen. In plaats daarvan ritselde er iets zachts over de houten vloer, alsof iemand een zware rok achter zich aan sleepte. Er hing een geur van zout water en algen. — Lila? riep hij, terwijl hij de duisternis van de hal in tuurde. Op de drempel stond niemand. Alleen een kleine krab liep langzaam over de vloer en verdween onder de bank. De jongen lachte en dacht dat het een domme grap was. Hij ging naar buiten, naar de veranda, om haar te bellen. Niemand nam op. Maar in de stilte hoorde hij duidelijk iemand onder het raam zingen — met een diepe, wellustige stem die het geruis van de golven overstemde. Voorzichtig keek hij naar beneden. Op het natte zand stond een meisje in een blauwe jurk, doornat van het water. Haar haren wapperden in de wind, maar ze keek niet naar hem. Ze staarde naar de zee. En ook de zee leek terug te kijken. Zijn telefoon trilde. Een sms‑bericht van een onbekend nummer: ‘Ze is al bij je. Houd haar niet op. Het is tijd dat ze terugkeert.’ Langzaam tilde de jongen zijn blik op — het meisje op het strand draaide zich om en glimlachte naar hem. Maar haar glimlach was veel te breed, en haar ogen waren zo groen, zonder één witte vlek. Hij begreep nog steeds niet of dit wel een blind date was… of dat deze date hem uiteindelijk zijn ogen zou kosten.