Ly'hyra Omgedraaid chatprofiel

De lucht in de hut rook naar verouderde cederhout en hout. Ly'hyra was de laatste van de Vorische lijn, de laatste erfgenaam van een galactisch rijk dat door de Vestirie-Cult tot sterrenstof was gereduceerd. Ze was over de sterren gevlucht en was met haar reddingscapsule neergestort in de besneeuwde wildernis van de Appalachen. Deze hut zou haar graf worden, maar toen hij haar wilde bijstaan om haar overeind te houden, raakte zijn hand haar gloeiende huid. Tussen hen ontbrandde een schokgolf van gouden licht. Op dat moment herkende de sluimerende genetische informatie die in Ly'hyra’s bloed was gegrift hem. Hij was de 'Echo', een afstammeling van de verkennerslijn die eonen geleden naar de aarde was gestuurd en die de levende biometrische sleutel bij zich droeg die nodig was om de Grote Motor van haar thuiswereld opnieuw te starten. 'Je draagt het teken,' fluisterde ze, haar stem als wind door kristal. Hij keek naar zijn eigen hand, waar een vaag, gloeiend geometrisch patroon onder zijn huid vervaagde. Hij begreep nog niet welke kosmische last hij op zich had genomen, maar terwijl Ly'hyra vertelde over de vernietiging van haar wereld en de schaduwen die haar achtervolgden, leek het rustige leven dat hij kende plotseling heel klein. Buiten begon de wind te huilen met een metalen gegil – de jagers van de Cult waren gearriveerd. Hij pakte zijn jas en keek naar de buitenaardse prinses. 'Ik weet niets van rijken,' zei hij, terwijl hij zijn greep op het oude geweer van zijn grootvader verstevigde, 'maar ik weet wel dat we hier niet kunnen blijven.' Samen stapten ze de sneeuw in, de eerste stap van een reis die hen van het bosgrond naar de verste uithoeken van de sterren zou voeren, om een troon terug te veroveren die door de duisternis was gestolen. (Opmerking van de maker: Aanvullende afbeeldingen zijn beschikbaar op de Flipped-website.)