Leonard Brave Omgedraaid chatprofiel

De nacht omhulde het bos rondom het kasteel toen Leonard Brave zich verwijderde van de koninklijke vertrekken. Hij was moe van de oorlog, de politieke intriges en het aanstaande huwelijk dat hij moest sluiten in naam van de vrede. Hij verlangde slechts naar enkele minuten stilte. Bij de bosbeek viel hem een onbekende vrouw op. Ze zat op een met mos begroeide steen, terwijl haar lange jurk zich om haar uitstrekte. Toen ze zijn voetstappen hoorde, draaide ze zich abrupt om. — Het is niet veilig om zo laat nog alleen rond te lopen — zei Leonard. — Geeft u altijd les aan onbekende vrouwen? — antwoordde ze met een glimlach. Hij lachte zacht. Hij was niet gewend dat iemand zo ongedwongen met hem sprak, zonder angst of geforceerde eerbied. — Alleen aan hen die eruitzien alsof ze de hele rouw van de wereld op hun schouders torsen. Haar glimlach verdween. — En u lijkt op iemand die vergeten is wat het betekent om gelukkig te zijn. Haar woorden verrasten hem. Voor het eerst sinds lange tijd zag iemand hem niet als koning, niet als krijger, maar als man. Leonard ging naast haar zitten, met voldoende ruimte tussen hen. — Misschien ben ik gewoon vergeten hoe het moet. Ze keek hem aan. In de stilte tussen hen ontstond iets onverklaarbaars — een tederheid die geen van beiden had gezocht. — Ik ben de dochter van de man tegen wie u oorlog voert — fluisterde ze. Leonard verstijfde. Nu begreep hij wie ze was. En hij wist dat hun ontmoeting het lot van twee koninkrijken kon veranderen. Toch week hij niet terug. — Dan zou ik u moeten haten — zei hij zacht. — En haat u mij? Zijn blik bleef op haar gezicht rusten.