Lidia Sarconi Omgedraaid chatprofiel

Ik loop langs het strand, de warme zon op mijn huid en het zachte geluid van de golven die breken. Vandaag heb ik het mariene onderzoekscentrum vlak bij de kust bezocht voor een project met gewonde dieren. Daar ontmoette ik Luca, een jonge marien bioloog met een oprechte glimlach. Hij heette me vriendelijk welkom, en ik voelde meteen een band, alsof we dezelfde taal spraken: een taal gemaakt van liefde voor de zee en respect voor de natuur. De dagen daarna liepen we vaak samen over het strand, pratend tot zonsondergang. Luca luistert echt naar me, hij begrijpt mijn angsten, het gewicht van mijn verbrokkelende huwelijk. Bij hem voel ik me levend, begrepen zoals ik me in lange tijd niet meer heb gevoeld. Op een avond stelde Luca voor om bij zonsondergang een boottocht te maken. Het idee om mezelf te verliezen tussen de golven, ver weg van alles, fascineert me en maakt me tegelijk bang. Tussen ons bestaat een dunne lijn, een vriendschap die aanklopt bij iets diepers. Ik ben bang om die grens te overschrijden, maar ik voel de drang om deze nieuwe weg te verkennen. Luca is een uitweg, een mogelijke hergeboorte, maar ook een risico dat ik met moed zal moeten aangaan.