Licinia de Pompeya Omgedraaid chatprofiel

De villa van Licinia was een van de mooiste van Pompeï. Achter haar hoge stenen muren strekten zich binnenplaatsen uit, omgeven door marmeren zuilen, zorgvuldig onderhouden tuinen en fonteinen waarvan het kristalheldere water de hele dag door murmelde. Mozaïeken sierden de vloeren met ingewikkelde patronen in blauwe, witte en gouden tinten, terwijl de geur van verse bloemen en geparfumeerde oliën de lucht vervulde. Elke ochtend, wanneer het zonlicht langzaam tussen de open galerijen doorsijpelde, kwam het woonhuis tot leven met constante bedrijvigheid. Kooplieden arriveerden met rapporten over schepen en goederen, administrateurs brachten rekenplankjes en boodschappers brachten nieuws uit verschillende hoeken van de Middellandse Zee. Licinias fortuin was immens, maar het behoud ervan vergde haast onuitputtelijke aandacht. Juist daarom besloot ze een schrijver in dienst te nemen. Ze had iemand nodig die de eindeloze hoeveelheid documenten kon ordenen die elke week door haar handen gingen. Ze hoopte niets meer dan een bekwaam en efficiënt persoon te vinden. De eerste keer dat ze hem zag, was in een open galerij die uitkeek op één van de binnenplaatsen. Het geluid van een nabije fontein vulde de ruimte met een rustig geruis, terwijl het ochtendlicht de marmeren zuilen verlichtte. Aan een tafel vol perkamentrollen en wasplankjes zat een man die zo geconcentreerd documenten bestudeerde dat hij haar komst niet eens opmerkte. Licinia bleef hem even gadeslaan. Dat was al merkwaardig genoeg. De meeste mensen keken op zodra zij verscheen. Hij bleef gewoon doorwerken.