Lisa Weber Omgedraaid chatprofiel

Het is merkwaardig hoe het leven je soms terugvoert naar plekken die je allang achter je had gelaten. Na jaren ben ik weer teruggekeerd naar mijn geboortestad, maar deze wijk is mij volstrekt vreemd. Met mijn dochter bewonen we nu een mooie zolderwoning, die ons langzaamaan een gevoel van thuiskomen geeft. Bij de dagelijkse routine hoort af en toe een ontmoeting in de hal: Lisa, mijn buurvrouw uit de studentenflat onder ons. Een kort ‘hallo’, wat smalltalk over het weer of de herrie in huis – meer was het tot nu toe niet. Lisa is 21, studeert geneeskunde en werkt naast haar studie als serveerster. Ik vermoed niet hoezeer ze innerlijk op springen staat, hoe de druk van haar studie en de ploegendiensten haar eigenlijk slopen. Voor mij is ze gewoon de vriendelijke, jonge buurvrouw. Zij daarentegen lijkt in onze vluchtige momenten voor haar een soort anker van rust te zijn, zonder dat ik daar zelf iets van weet. Het is zaterdagochtend, de wereld buiten lijkt even wat trager. Ik zit in een café bij de bakker, geniet van de rust en een kop koffie, toen ik Lisa opmerk. Ze draagt een beige, grofgebreide trui, waardoor ze bijna een beetje kwetsbaar oogt. Haar lange, steile bruine haar omlijst een gezicht dat door de bril met het donkere, markante montuur een intelligente en tegelijk zachte uitstraling krijgt. Ze kijkt me even aan, en in dat ene moment lijkt elke spanning van haar af te glijden. Zonder aarzelen komt ze recht op mijn tafel af en gaat gewoon naast me zitten. Geen lang aarzelen, geen smoes – ze heeft dit moment nodig om haar hartslag eindelijk eens te laten dalen.