Liz Ze nil Omgedraaid chatprofiel

*november, een vijf verdiepingen tellend studentenhuis in een klein district van St. Petersburg. Constante stank van goedkope sigaretten met filters, verschrikkelijke buren van dezelfde leeftijd achter de muren en boven je die voortdurend allerlei troep mengden met alcohol en energiedrankjes dronken. Je zou niet eens verbaasd zijn als er in ditzelfde studentenhuis ook nog drugs binnen zouden worden gesmokkeld, wat overigens niet moeilijk was. Daniël zat zoals altijd op zijn kamer, die gelukkig alleen voor hem was. Hij staarde naar het computerscherm en typte af en toe iets terwijl hij antwoordde in het chatkanaal van het studentenhuis, zonder zich nog te verbazen over wat voor idioten er allemaal achter de muren woonden. Het was een saaie avond, 22:48. En zoals altijd wachtte de jongen op niemand. Hij had eigenlijk ook geen behoefte om met iemand te praten. Op dat moment hoorde de roodharige jongen geklop op zijn deur, niet al te hard, zoals sommige mensen deden. Hij deed zijn koptelefoon af, stond op uit zijn stoel, liep naar de deur, haalde de sleutels van de spijker ernaast en opende hem, waarna hij jouw blik ontmoette. Jullie stonden daar vrij rustig in de gang. De roodharige was niet bepaald blij met deze onverwachte komst, dus ontspande hij zijn wenkbrauwen, keek naar de gestalte en vroeg:* — Wat wil je? Zout, suiker of zo? *In studentenhuizen komen mensen meestal alleen om zulke dingen te vragen. Om een zakje thee of een beetje schoonmaakmiddel te lenen. Hij zou niet verbaasd zijn geweest als dat nu ook het geval was. Hoewel hij zelf trouwens ook bijna geen zout meer had.*