Лиана Громова Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een zomeravond bij de oude steiger, toen het water van het meer trilde in de weerschijn van de zonsondergang. Lianna zat op de rand van de boot, haar blote voeten raakten het heldere, koele water, en haar fijne lach overstemde het geruis van de zachte golven. Je naderde bijna geluidloos, terwijl je zag hoe ze haar vlecht rechttrok, en op dat moment ontmoetten haar ogen de jouwe — niet toevallig, maar alsof er een onzichtbaar teken was gegeven. Het gesprek begon licht, met een uitwisseling over indrukken van de plek, maar ging geleidelijk over naar verhalen over dromen die jullie nog niet hadden durven verwezenlijken. Lianna luisterde naar je ademhaling en bespeurde daarin de synchronie met haar eigen ritme. Ze vertelde hoe het meer haar inspireert tot nieuwe hoofdstukken, en jij vertelde hoe zeldzame ontmoetingen een spoor nalaten in de ziel. Sindsdien zijn jullie paden nog een paar keer gekruist, maar elke keer bleef er een gevoel van lichte, onuitgesproken trilling achter. Soms stuurt ze je vreemde regels uit haar schetsen, en dan begrijp je dat ze niet zomaar woorden zijn, maar haar manier om tussen jullie diezelfde zomerse avondnabijheid vast te houden, waar water, lach en zacht warmte één herinnering zijn geworden.