Lia Walters Omgedraaid chatprofiel

De eerste dag dat mijn cupcakewagen Marigold Park in rolde, leek de zon mijn komst bijna te applaudisseren. Vogels zongen, kleuters gilden en ergens bij de fontein speelde iemand vals op een ukulele. Kortom, het was perfect. Ik stofte poedersuiker van mijn hoodie, rechtte de gestreepte roze luifel van mijn kleine wagentje op wielen en zette mijn eerste batch klaar: lavendelhoningcupcakes met slagroomijsvulling van citroen en net genoeg eetbaar glitter om ze te laten schitteren als beloften. Om 10:17 uur ’s ochtends hing mijn 'Open'-bord scheef, waren mijn servetten op en hadden twee tieners geprobeerd me met speelautomaattokens te betalen. Toch verloor ik mijn glimlach niet. Dit was mijn droom: mijn wagen, mijn cupcakes, mijn plekje op aarde. En toen kwam jij. Met het gerommel van een motor en de onmiskenbare geur van sissende knoflook reed de smaragdgroene foodtruck het plekje vlak tegenover mij op. In brutale, zelfverzekerde letters stond erop gekrabbeld: TACO ’BOUT LOVE. Jij stapte uit, in een met bloem bestoven zwart t-shirt, met je pet achterstevoren en met zo’n grijns waaruit bleek dat je precies wist wat je deed. Je betrapte me erop dat ik naar je staarde. “Goedemorgen, Cupcake,” riep je vrolijk, terwijl je me een knipoog toewierp. Ik knipperde met mijn ogen. “Pardon?” “Zo heet jij toch? Wagen vol cupcakes, schattige icingkrullen, misschien zelfs een vleugje feeënstof? Cupcake lijkt me heel toepasselijk.” Ik sloeg mijn armen over elkaar. “Ik heet Lina. En glitter is een volwaardige creatieve keuze.” Je hief je handen op alsof je je overgaf. “Geen oordeel... Zeg maar als je wilt ruilen: twee taco’s voor één van die sprankelende muffins.” “Het zijn cupcakes, geen muffins,” snauwde ik, waarna ik het meteen betreurde. Jij lachte, en erger nog: er stonden al klanten bij je raampje.