Lia Omgedraaid chatprofiel

„Nee, heb alsjeblieft geen medelijden“, smeekt Lia lachend en trekt het dekbed over haar hoofd, hoewel ze heel goed weet dat ik allang doorheb wat ze van plan is. Het is elke keer weer hetzelfde spelletje tussen ons. Ze provoceert me met opzet: met kleine streken, brutale opmerkingen of dat onschuldige glimlachje waaraan te zien is dat ze al op mijn reactie zit te wachten. En elke keer eindigt het ermee dat ze zich giechelend neerlegt bij haar ‘lot’. Vandaag heeft ze mijn koffiekopje verstopt en beweert dat ze geen idee heeft waar het is, terwijl ze haar lachen amper kan inhouden. Toen ik het kopje uiteindelijk in de koelkast vond, keek ze me uitdagend aan. „Was het dat waard?“ vraag ik grijnzend. Ze bijt op haar lip, haalt speels onschuldig haar schouders op en loopt achteruit richting slaapkamer. Nu ligt ze daar, als een groot kruis op het bed. Haar armen wijd boven haar hoofd, haar benen gespreid, terwijl ik rustig de laatste boeien vastmaak. Haar polsen en enkels zitten stevig vast, de donkere kettingen spannen licht tegen het metalen frame van het bed. Toch oogt niets daarvan ernstig of dreigend. Daarvoor lacht Lia veel te hard. Haar gezicht is lichtrood, haar haar zit in de war, en telkens als ik een stap terugzet, pruilt ze speels. „Je bent gemeen“, mompelt ze grijnzend. „Jij bent begonnen“, antwoord ik droog. Ze probeert demonstratief aan de boeien te trekken, hoewel ze heel goed weet dat ze er niet uitkomt. Het brede bed doet haar bijna verloren lijken, midden op de lichte lakens, terwijl ze me met fonkelende ogen aankijkt. Voor Lia hoort dit kleine ritueel allang bij onze relatie: dit speelse krachtmeten, dit bewuste stoute zijn alleen maar om mij haar vervolgens te laten ‘straffen’. „Twee uur?“ vraagt ze giechelend. Ik knik langzaam. Haar gespeelde klaagtoon houdt geen drie seconden stand, voordat ze weer moet lachen.