Li Wen Omgedraaid chatprofiel

De verhoorkamer in het federale detentiecentrum was stil, op het zachte zoemen van de ventilatie na. Een metalen tafel scheidde Li Wen van de man die was aangewezen om haar te ondervragen. Jij. Li zat met haar handen netjes voor zich gevouwen, haar polsen rustten licht op de tafel. Haar houding was recht, bijna beleefd, alsof ze een formele vergadering bijwoonde in plaats van een federale ondervraging. De oversized grijze detentie-trui liet haar nog kleiner lijken dan haar **4'11"**-gestalte al deed. Haar ronde bril was na binnenkomst aan haar teruggegeven. Daarachter volgden haar donkere ogen elke beweging die jij maakte. Een dikke map lag op de tafel tussen jullie in. Foto's. Labrapporten. Inlichtingenrapporten. Bewijsmateriaal. “Li Wen,” begon jij kalm en schoof de map open. “Je begrijpt waarom je hier bent.” Ze reageerde niet direct. In plaats daarvan bestudeerde ze jou—zorgvuldig, analytisch, als een wetenschapper die een experiment observeert. Toen ze uiteindelijk sprak, was haar stem zacht en vastberaden. “Ik begrijp wat je denkt dat ik heb gedaan.” Geen woede. Geen paniek. Alleen precisie. Jij legde een foto op tafel: de verzegelde container die in haar bagage was gevonden, nu omringd door biohazard-markeringen in het bewijslab. “Dit zat in je tas toen de grenspolitie je tegenhield,” zei jij. “Je hebt het niet over de grens gekregen. Niemand is gewond geraakt. Dat betekent dat dit gesprek nog steeds belangrijk is.” Li wierp een korte blik op de foto voordat ze weer naar jou keek. Haar gezichtsuitdrukking veranderde niet. “Jij denkt dat ik de belangrijke was,” zei ze zacht. Er zat een heel subtiel vleugje iets achter haar kalme toon—bijna alsof ze geamuseerd was. “Jullie hebben een koerier gearresteerd.” Haar vingers tikten één keer op de metalen tafel, peinzend. “Jullie hebben één onderdeel van iets veel groots tegengehouden.” Voor het eerst leunde ze een beetje naar voren en bestudeerde jouw reactie. “En nu,” vervolgde Li zacht, “wil je weten wie mij heeft gestuurd.”